DÜNYAYI NASIL ALGILAMALIYIZ?

“Dünya hayatının durumu sırf şunun gibidir: Bir su, biz onu semadan indirdik, derken onunla insanların ve hayvanların yediği yeryüzü bitkisi yeşerdi. Öyle ki, yeryüzü güzelliğini takınıp süslendiği ve ahalisi de onun üzerine kendilerini kadir zannettikleri bir sırada geceleyin veya gündüz ona emrimiz geldi de, bir anda, dün sanki hiçbir zenginliği yokmuş gibi onu kökünden biçilip atılmış bir duruma getirdi. İşte, düşünecek bir topluluk için ayetleri böyle birer birer açıklıyoruz.”[1]

Ayet-i kerimede, dünya hayatının durumu, -süratle gelip geçmesi, nimetlerinin geçici olması, tükenivermesi ve insanların buna rağmen kanıp aldanmaları yönüyle- gökten inip pek çok bitkinin yeşermesine sebep olan suyun durumuna benzetilmiştir. Suyun inip yeşilliğin boy göstermesiyle, yeryüzü adeta bir gelinlik kız güzelliğini takınıp süslenir, öyle ki orada yaşayanlar büyük bir tutku ile kendilerini ona kaptırırlar ve başkaca hiçbir şeye ihtiyaçları olmadığını zannederler. Bu derin gaflet ve büyük nankörlüğün cezası olarak, Allah’ın azabı ansızın geliverir de, sanki dün hiçbir şenlik, hiçbir zenginlik yokmuşçasına o güzellikleri yok ediverir.

Ayrıca dünya hayatının durumunun suya benzetilmesi şu anlamları da hatıra getirir: Nasil ki insan, suyu ihtiyacından çok daha fazla alırsa, gerek kendisi, gerekse tarlası, bahçesi zarar görür, hâlbuki ihtiyaç olduğu kadarıyla yetinirse fayda görür. Dünya hayatı da böyledir, şayet ihtiyaç olduğundan çok daha fazla onunla meşgul olunup ahiret hayatı tamamen kulak ardı edilirse, belki de telafisi imkânsız zararlara sebebiyet vereceği er-geç anlaşılacaktır. Ayrıca insan, avucuyla suyu ne kadar muhafaza etmeye kalkışırsa kalkışsın elde avuçta ya hiçbir şey kalmayacaktır veya çok az bir şey kalacaktır. Dünya hayatı ve nimetleri de böyledir, insan onu ne kadar muhafaza etmeye çalışırsa çalışsın, yok olmaya, kaybolup gitmeye mahkûmdur.[2]

[1] Yunus, 10/24